जाळे- कविता

धुके आहे की धुळ हे सकाळी कळत नाही
उगवतो सुर्य की मावळतो चंद्र कळत नाही

आक्रसून मूळे भोवती झाडे उभी कशीबशी
प्राणवायू कसला त्यांस मिळतो कळत नाही

अवजड चमत्कारीक धडधड अखंड चौफेर
हुसकावून देई पाखरांना कुठे ते कळत नाही

उडून गेली कळेना दूर कोठे पाखरे रानातली
कोण घरी त्यां निवारा मिळाला कळत नाही

प्रदूषित हवा अशी झाडे इथली बेरंगी झाली
कोण निसर्गाशी मुद्दाम खेळतो कळत नाही

उन्नत प्रगती म्हणावी की विकास मार्ग जाळे
कोणत्या जाळ्यात फसतोय मी कळत नाही